ฉันลืมตาขึ้นพบเพียงความว่างเปล่าจึงค่อยๆ ขยับตัวลุกนั่งด้วยความยากเย็นเพราะมือข้างหนึ่งถูกรั้งด้วยสายน้ำเกลือ ขณะที่ฉันกำลังขยับตัวด้วยความยากลำบาก นางพยาบาลแก้มป่องก็เดินเข้ามาพอดี

"อย่าเพิ่งขยับซิคะ เดี๋ยวเลือดจะไหลย้อนทางสายน้ำเกลือค่ะ"พยาบาลรีบเข้ามาพยุงให้นอนลงตามเดิม พลางส่งยิ้มให้กำลังใจ

"คุณพยาบาลคะ แล้ว...อาดัมล่ะคะ เขาเป็นยังไงบ้าง"ฉันรีบถามรัว

"ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ โดนเศษกระจกบาดหลัง พักอยู่ห้องข้างๆ คุณนี่ล่ะ" พยาบาลอธิบายด้วยรอยยิ้มแสดงไมตรี ทำให้ฉันรู้สึกคลายความกังวลลงได้ แต่เมื่อพยาบาลแก้มป่องออกไปแล้ว ฉันได้แต่นึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ช่างรวดเร็วอย่างคาดไม่ถึง ฉันไม่อยากคิดเลยว่า หากฉันไม่ลืมกระเป๋าไว้ในรถตู้คันนั้น และอาดัมไม่นำกระเป๋ามาคืนให้ฉัน อาดัมจะเป็นอย่างไร นึกได้เพียงเท่านั้น ก็รู้สึกใจหาย

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ฉันต้องหยุดความคิด หันเหลียวมองผู้มาเยี่ยม ชายหนุ่มผิวเข้มรอบตัวถูกพันผ้าพันแผลนั่งรถเข็นที่โยงสายย้ำเกลือระโยงระยาง ค่อยๆ เลื่อนรถเข้ามาใกล้เตียงที่ฉันนอนอยู่ พลางยิ้มกว้างทั้งที่สภาพร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

"อาดัม นี่คุณมาได้ยังไง ทำไมไม่พักผ่อนล่ะ" ฉันร้องทักด้วยความตกใจกับภาพที่เห็น และรู้สึกเสียใจที่เสมือนเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"คุณมีน เป็นยังไงบ้าง" เขาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

"อาดัม ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ คุณเจ็บมากไหม ฉันขอโทษที่เป็นต้นเหตุเรื่องนี้"

"คุณพูดอะไร ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก"

"แล้วมันเกิดได้อย่างไร เพราะอะไรล่ะ"

"ต่อไป ผมคงต้องคอยดูแลคุณตลอดเวลา"

"อย่าเลย อันตราย คุณอาจ..."ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบความ อาดัมกลับชิงพูดก่อน "มันก็ไม่เคยปลอดภัยมานานแล้วล่ะ อย่ากังวลเลยครับ ผมเองก็สะเพร่า ไม่ดูแลความเรียบร้อย จนเกิดความผิดพลาดได้"

เสียงฝีเท้าเดินหนักหน่วงตรงมายังประตูหน้าห้อง ก่อนผลักเข้าไปโดยไม่มีเสียงเคาะประตูตามมารยาท เจ้าหน้าที่ตำรวจ 5 นาย หน้าตาขึงขังเดินเข้ามาประชิดเตียง แสดงสีหน้าไม่เป็นมิตร ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้ม "คุณมีนาใช่ไหม ผมขอสอบปากคำคุณสักหน่อย"

"คะ ตอนนี้น่ะเหรอ" ฉันแปลกใจกับการท่าทางของตำรวจที่ดูขึงขังเหมือนกำลังจะสอบสวนผู้ต้องหา ตำรวจทุกคนพยักหน้ารับแทนการตอบรับ

"หมวด ผมว่า รอให้คุณมีนา หายดีก่อนไม่ดีเหรอครับ" อาดัมออกความเห็น แต่กลับโดนตำรวจหันมาจ้องมองอย่างน่ากลัว

"นายไม่ต้องห่วงหรอก เราสอบเธอเสร็จแล้ว นายจะเป็นรายต่อไป"ผู้ที่ถูกเรียกว่าหมวดตอบด้วยเสียงห้วนห้าว

"ฉันไม่ใช่ผู้ต้องหานะคะ คุณชื่ออะไร สังกัดที่ไหน ฉันขอดูบัตรค่ะ"สิ้นคำถาม ตำรวจทั้ง 5 แสดงสีหน้าตื่น มองหน้ากันอย่างมีพิรุธ จากนั้นก็ขอตัวกลับ พลางบอกว่าจะมาสอบปากคำวันอื่น แล้วรีบออกจากห้องไปทันที ฉันกับอาดัมมองหน้ากันด้วยความสงสัย

"อาดัม เคยเห็นหน้าพวกนี้บ้างไหม" อาดัมส่ายหัวปฏิเสธโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ฉันเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาเพื่อนนักข่าวที่ประจำอยู่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ เพื่อขอเบอร์โทรศัพท์ของผู้กำกับการ สภ.เมืองนราธิวาส เพียงเวลาไม่ถึง 20 นาที ฉันไม่รอช้าที่จะต่อสายถึงผู้กำกับทันที สอบถามเรื่องตำรวจทั้ง 5 นาย ที่อ้างว่ามาขอสอบปากคำฉันและอาดัม แต่กลับได้รับการปฏิเสธว่า ยังไม่มีตำรวจที่ สภ.เมืองนราธิวาส ไปที่โรงพยาบาลตามที่ฉันถาม

"เดี๋ยวผมจะส่งเจ้าหน้าที่ไปดูแลความปลอดภัยนะครับ ยังไงคุณมีนาขอดูบัตรได้เลย ผมจะส่งหมวดนทีไปนะครับ" เสียงผู้กำกับขาดหายไปหลังฉันกดวางสายสัญญาณ

"นี่มีตำรวจปลอมด้วยเหรอ อาดัม มันน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ"

"ผมไม่เคยเจอเหมือนกัน หรือพวกมันจะรู้ว่าคุณมีนเป็นนักข่าว"อาดัมสันนิษฐาน ขณะที่กำลังพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น นายตำรวจสัญญาบัตรนายหนึ่งพร้อมตำรวจประทวนอีก 3 คน เดินทางมากถึง แสดงบัตรก่อนแนะนำอย่างละเอียด

"ระเบิดที่พบใต้ท้องรถตู้ที่พวกคุณนั่งมาเป็นระเบิดแสวงเครื่องตั้งเวลาจุดชนวนด้วยโทรศัพท์มือถือ ตอนนี้เรากำลังตามสัญญาณว่าโทรศัพท์เป็นของใคร ผู้กำกับให้ผมมาคอยดูแลคุณ คงไม่ว่านะครับ เพราะที่นี่อันตรายมาก ลำพังอาดัมคงไม่ไหว"ผู้หมวดคิ้วเข้มกล่าวสุภาพ ก่อนหันไปส่งยิ้มให้กับอาดัม

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มีนไม่ใช่คนสำคัญขนาดนั้น เปลืองกำลังตำรวจเปล่าๆ"ฉันรีบปฏิเสธไม่อยากมีคนคอยติดตามเสมือนเป็นคนสำคัญ

"คุณมีนครับ ผมว่า ให้หมวดมาคอยดูแลก็ดีนะครับ เพราะตอนนี้ผมก็ยังไม่หายดี"อาดัมสนับสนุนพลางยิ้มตอบผู้หมวดรูปงาม

"อาดัมไปพักผ่อนเถอะ จะได้หายเร็วๆ จ่าพาอาดัมไปพักที่ห้อง"หมวดนทีออกคำสั่งเข้มแข็ง

หลังจากจ่าทั้งสองพาอาดัมออกจากห้องไป ผู้หมวดนทีขยับนั่งลงข้างเตียงฉัน "มีนา คุณรู้จักภัทร์ดนัยไหม" คำถามของผู้หมวดมาดเข้มเหมือนเข็มร้อยเล่มทิ่มแทงที่หัวใจจนรู้สึกเจ็บแปลบ

"คะ คุณรู้จักนัยเหรอคะ"ฉันไม่อาจกลั้นน้ำตาแห่งความคิดถึงชายผู้เป็นที่รักได้ปล่อยให้ไหล

ลงอาบแก้มอย่างไม่อายนายตำรวจที่อยู่ตรงหน้า

"นัย กับผม เป็นเพื่อนกัน และตอนที่นัยถูกยิง ผมก็อยู่กับมัน แต่ผมกลับช่วยมันไม่ได้"เสียงผู้หมวดแหบพร่าลง

"อย่าพูดถึงอีกเลยค่ะ และที่ฉันขอมาทำข่าวที่นี่ก็เพราะอยากสานต่อเจตนารมณ์ของนัย

ที่อยากเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยแก้ปัญหาภาคใต้ หมวดคะ ฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมพวกนั้นถึงมาระเบิดรถตู้ที่ฉันนั่ง"

"บางทีผมว่าอาจมีเกลือเป็นหนอน"คำตอบสั้นๆ ของผู้หมวดนที ทำให้ฉันสะท้านหนาวในอก ใครกันล่ะ เกลือเป็นหนอน

"ใครกันคะ อาดัม?" ฉันเริ่มเกิดความกลัวขึ้น

"ไม่ใช่หรอก ผมรู้จักอาดัมมานาน เขาไม่ใช่พวกนั้น"หมวดนทีปฏิเสธเสียงแข็งอย่างมั่นใจ

"อย่าเพิ่งถามเลยว่าเป็นใคร พักผ่อนเถอะ ผมจะนั่งเฝ้าอยู่ข้างนอกมีอะไรก็โทรเรียกผมได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"

หมวดนทีเดินออกจากห้อง ปล่อยให้ฉันนอนคิดฟุ้งซ่านหาตัวคนหักหลังจนผล็อยหลับไป

บึ้ม! เสียงระเบิดดังสนั่นปลุกให้ฉันตื่น หมวดนทีรีบวิ่งเข้ามาหาฉัน "เดี๋ยวผมจะลงไปดูสักหน่อย และจะล็อกประตูไว้ ถ้าไม่ใช่ผม อย่าเปิดเป็นอันขาด จำไว้" เขารีบวิ่งออกไปทันที

ขณะที่ฉันกำลังพะว้าพะวงกับเสียงระเบิด กลับมีเสียงทุกกระจกหน้าต่างห้อง ชายฉกรรจ์ 3 คน สวมหมวกไหมพรมปิดหน้าเหลือเพียงดวงหน้า กระโดดเข้ามาอุ้มฉันโดยไม่ทันได้ตั้งตัว คนหนึ่งใช้ผ้าปิดจมูกฉัน ก่อนที่ฉันจะหันมามองหน้าชายดังกล่าว สติฉันก็ดับวูบไป


(อ้าว! มีนา ถูกใครจับไปซะแล้ว นั่นเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำหรือเปล่า แล้วใครจะช่วยมีนาได้หรือไม่ และใครกัน เกลือเป็นหนอน อย่าพลาด!)

 

edit @ 25 Jan 2008 16:14:54 by เด็กขี้อวด

Comment

Comment:

Tweet

รออ่านต่อนะยะ tongue
โย่ว แล้วเราก็ตามมาถึง ตอนที่ 3
1 กับ 2 ยังไม่ได้อ่าน..
ไปอ่านก่อนน่ะจ้ะ...
เดี๋ยวมาเมนท์...

open-mounthed smile

#1 By rinn on 2008-01-25 16:18